Και ξαφνικα...
η οχλοβοη κοπαζει
το τοπιο ομορφαινει
κι τα ζωα ξαναπαιρνουν ανθρωπινη μορφη
η κουραση γινεται ηρεμο συναισθημα
κι ολα τα χυδαια προσωπα μοιαζουν αγγελικα
ειναι η στιγμη που συγχωρω τα παντα
Ομως ξερω...
πως αν δεν φυγω τωρα
δεν θα συγχωρεσω ποτε τον εαυτο μου!
Οσα μ εχουν πληγωσει
μοιαζουν με σκιες
στιγμες μεσα στον χρονο
εκει που κι εγω ειμαι μια στιγμη
οσα μ εχουν κανει να κλαψω
τωρα συγχωρω
μα ξερω...
πως θα κλαψω πιο πολυ
τον εαυτο μου αν συγχωρεσω!
04-06-1998 |
|
|
|
