Μεσα απο ονειρα που με πληγωνουν κατορθωνω να ελπιζω
Με σκυμενο κεφαλι σερνομαι πλαι σ εναν γκρεμο
Στης αληθειας μου τον ωκεανο βουλιαζω
Στα θολα της νερα προσπαθω να δω τον βυθο η να επιπλευσω
Κατω απο εναν ψυχρο ουρανο επιβιωνω
με κομμενη ανασα και τα μελη μου αδιαφορα ακινητα
Βουλιαζω στην αιωνια θλιψη των προγονων μου
Επαναλαμβανομαι!
Κλεινομαι ολοενα στην πικρη σιγουρια του σαρκινου κουτιου μου
Κλειδωνω την καρδια μου μεσα σ'εναν σκελετο
Μεσα απο αιμα σαρκες κι οστα καταφερνω να επιζω
Απο την αμαρτια τον πονο την ψευτια ξεγλιστραω
Αυτοφυλακιζομαι στο κελι της μοναξιας
Στην απομονωση τρεφομαι διχως παθος
Ποναω και μιλαω για ενα λαθος
Πινω της πικρας μου νερο
Ποτε μου δεν ξεδιψω-ποτε μου δεν διψω!
Στην σαρκινη φυλακη μου αυνανιζομαι ασταματητα
προσπαθωντας να διωξω την απογνωση και την σιωπη
Μεσα απο ανικανοποιητα σωματα
που στεκονται βουβα μπρος στην αιωνιοτητα ξεφευγω
Μεσα απο λαθη,αχορταγα παθη κι απυθμενα βαθη
προσπαθω να ξεχωρισω
Στο φερετρο της αιωνιας θλιψης μου ξαπλωνω...
Ειμαι καταδικασμενος να ζησω!
05/06/1993 |
|
|
|
