Ξεσπας σε κλαματα οικτρα
καθως κοιτας μπροστα σου
τα νιατα μας ηταν πικρα
πικρα και τα δικα σου
Νιωθεις πως θελεις να κρυφτεις
πως θελεις να ξεφυγεις
μα οσο κι αν το προσπαθεις
ξερεις πως δεν θα φυγεις
Ποσο ανιερη ηταν η ζωη
και ποσο αργα περνουσε
η κοινωνια μας κλειστη
στα μουτρα μας ξερνουσε
Οι ανθρωποι ηταν απαθεις
μας κλεινανε τους δρομους
και με μια κινηση αφελης
σηκωνανε τους ωμους
Κατακτημενοι απο αδιαφορια
κι απ την δικια τους την ντροπη
με ζηλεια και φοβο για καθε ευφορια
την καταστρεφαν απ την αρχη!
28/01/1993 |
|
|
|
