Βαρεθηκα να ψαχνω δρομους να περπατησω
Δεν υπαρχει ελπιδα πια!
Μονο ενας φοβος να με στελνει παντα πισω
γραφει ασχημα σημαδια στην καρδια
Η ιστορια ξαναγυριζει
σκαβει αυλακια στο μυαλο
πικρα φορμολης μου μυριζει
με ριχνει παλι στο κενο
Αβασταχτες ωρες,πλανωνται αδειανες
αρνιεμαι την ιδια μου τη ζωη
χτυπανε οι σκεψεις μα ειναι οικτρες
και η ελπιδα μενει τυφλη
Μου φταινε ολα κι ακροβατω
πανω σε πτωματα υποταγμενα
βρισκω μια λυτρωση μες το ποτο
μα υστερα παλι ολα χαμενα
Μοναχα ο ερωτας μενει εκτος
απ' της αρρωστιας την απελπισια
μα περισοτερο κι αυτος
ψευτικος ειναι ,χωρις ουσια
Κι απ το στομαχι μου ξεκινα
αυτη η αηδια που με τρελαινει
με ριχνει να σερνομαι χαμηλα
μες στο κενο που με πεθαινει
Διαλυομαι παλι,μα για λιγο αντεχω
να κρατηθω ορθιος μες τον πονο
λυση μηπως βρω, διεξοδο αν εχω
μηπως για λιγο ξεγελασω τον χρονο
...και τοτε ειναι που στο μυαλο μου
ξανα καρφωνεται ο θανατος!
13/04/1997 |
|
|
|
