Εχω ακομα μια σπιθα ζωης μες το μολυβενιο μου μυαλο
Μπορω ακομη να βουτηξω στα ερειπια μιας ξεπεσμενης νιοτης
Να βρω κουραγιο-να βρω καρδια
Καθως ο δρομος μου ολοενα και στενευει
Καθως οι ανθρωποι μ αποφευγουν βαναυσα
Καινουρια εφηβεια ψαχνωντας-ζητωντας
Σε αποπειρες καταληγω απελπισιας
με μια ανεπανορθωτα καταλαγιασμενη ηδονη
Σε ολογιομα κοκκινα φεγγαρια
κυκλωμενα απο ερημους βραχους
σε αμμουδιες πιο ομορφες πιο αγνες
σαν τις οντοτητες που τις κυριευουν τα καλοκαιρια
γεματες ενταση,ολο ζωη
Εχω ακομη λιγες σταγονες δροσερης αδρεναλινης
να ξεδιψασω την κουραση μου
Εχω ακομη μια ελπιδα
για την καθε στιγμη που συνεχιζω να ζω
κι εχω ακομη πολυ δρομο να διαβω....
Σε διαμαντενια λιβαδια
και φραουλενιους ουρανους
....για παντα!!!
17-05-1995 |
|
|
|
