Αρχιζει παλι να μου την δινει
μπλεγμενος ασχημα τοσο καιρο
σε μια παραξενη ψυχικη σκοτοδινη
να πολεμω για παντα δεν το μπορω
Ψαχνω να βρω τροπο να ξεφυγω
με στιγματιζουνε σαν λιποτακτη
σ'αυτον το φοβο λιωνω λιγο λιγο
και σιγοκαιγομαι σ'ασβηστη σταχτη
Ειν' ενα τσιμπημα βαθια στην καρδια
ερχεται φευγει σαν απειλη
μ'αφηνει ερειπιο και καθε φορα
με κανει να νιωθω σαν βρεγμενο σκυλι
Γυριζω τριγυρω μα ποτε αρκετα
στις ιδιες συνηθειες -τα ιδια σκατα
δεν βρισκω αιτιες ουτε μια αφορμη
τα ονειρα μου κοβονται με ορμη
Δεν προλαβαινω ν αντιδρασω
λεω πριν την ωρα μου θα γερασω
μπλεγμενος ασχημα μα ποτε αρκετα
μπλεγμενος αρρωστα στα ιδια σκατα...
Ειν'ενα δαγκωμα βαθια στην ψυχη
μ αφηνει να τρεμω σαν κιτρινο φυλλο
σε ψευδαισθησεις απο μια αδεια ζωη
με κανει και μοιαζω με κυνηγημενο σκυλο
Με στριμωχνει με χτυπα μ'απειλει
νιωθω πως ειμαι ενα βρεγμενο σκυλι
26-10-1994 |
|
|
|
