Στον βυθο του μεγαλου κοσμου
εκει που ο πατος ειναι η αρχη
συνθλιβομαι στο ανεραστο τοπιο
διαγραφοντας μια λεπτη κοκκινη γραμμη
Αποτελειωνω την φυγη της συνειδησης
Μελαγχολω μες την πολυκοσμια
Σπρωχνω πολυ για να τα καταφερω
να νιωσω,και να με νιωσουν!
μερος του "ολου"
ανθρωπινη υπαρξη
μια αδεια οντοτητα μες'την κενοτητα
Στον βυθο του παραλογου κοσμου
εκει που ο ερωτας ειναι καταρα
ριχνω τις σαρκες μου μες την φωτια του
τρεφοντας μια ψευτικη ικανοποιηση
με παρασυρει στο γελοιο του υποβαθρο
καμια φορα ξεχνιεμαι κι εγω μεσα του
μα ειναι για λιγο
μονο για λιγο
και στην ωδυνη μου ξαναγυριζω
ειναι τα ματια μου και η καρδια μου αδυναμα?
η ειν'η ψευτια του κοσμου τοσο δυνατη?
29/01/1999 |
|
|
|
