Γιατι η καρδια μου αδικα να κουραζεται
κι το μυαλο μου να αισθανεται χαμενο
μες σ'ενα πληθος που δεν νοιαζεται
για το αν ζω η αν πεθαινω
Οσοι δεν ξερουν τιποτα
ειναι οι ευτυχισμενοι
σε ονειρα ανειπωτα
μοιαζουνε ξεχασμενοι
Ξερουν πως να μοιραζονται
ψυχες που συμπονανε
σωματα που δαμαζονται
καρδιες που αγαπανε
Η σκεψη τους δεν μπλεκεται
σε σκοτεινους διαδρομους
στ'αγνωστο μπρος σαν στεκεται
απλως κουνα τους ωμους
Ετσι κανεις δεν νοιαζεται
να βρει κατι πιο περα
κανεις τους δεν κουραζεται
κι ας τρεχει ολη μερα
Κι εγω που σ ολη την ζωη
για τ'αγνωστο παλευω
την ανεση και την συνοχη
μες την απλοτητα τους θα ζηλευω
...και θα γυρευω!
27/02/1993 |
|
|
|
