Βρεγμενο σκυλι

Αρχιζει παλι να μου την δινει μπλεγμενος ασχημα τοσο καιρο σε μια παραξενη ψυχικη σκοτοδινη να πολεμω για παντα δεν το μπορω Ψαχνω να βρω τροπο να ξεφυγω με στιγματιζουνε σαν λιποτακτη σ'αυτον το φοβο λιωνω λιγο λιγο και σιγοκαιγομαι σ'ασβηστη σταχτη Ειν' ενα τσιμπημα βαθια στην καρδια ερχεται φευγει σαν απειλη μ'αφηνει ερειπιο και καθε φορα με κανει να νιωθω σαν βρεγμενο σκυλι Γυριζω τριγυρω μα ποτε αρκετα στις ιδιες συνηθειες -τα ιδια σκατα δεν βρισκω αιτιες ουτε μια αφορμη τα ονειρα μου κοβονται με ορμη Δεν προλαβαινω ν αντιδρασω λεω πριν την ωρα μου θα γερασω μπλεγμενος ασχημα μα ποτε αρκετα μπλεγμενος αρρωστα στα ιδια σκατα... Ειν'ενα δαγκωμα βαθια στην ψυχη μ αφηνει να τρεμω σαν κιτρινο φυλλο σε ψευδαισθησεις απο μια αδεια ζωη με κανει και μοιαζω με κυνηγημενο σκυλο Με στριμωχνει με χτυπα μ'απειλει νιωθω πως ειμαι ενα βρεγμενο σκυλι                                                                26-10-1994

Δεν ειναι για σενα

Θα ερθει μια μερα που θα με χασεις τα ρουχα θα μαζεψω και θα φυγω και μια λεξη να μου πεις πριν προφτασεις ....θα εξαφανιστω! Στην σχισμενη σελιδα ενος ημερολογιου σε κρατω φυλακισμενη μια πορνη αναμνηση μια σκια φωτισμενη καθως ανοιγω το παχυ νοητο εξωφυλλο πετιεσαι σαν αιμα,κοκκινο καυτο μες της συνειδησης μου το παραθυροφυλλο χτυπας με δυναμη ,ν αποφυγεις το γραφτο Ανοιχτα βλεφαρα,τα ματια σου παραμονευουν την λαθος κινηση του αγνου πανικου τα λογια σου εξυπνα ζωντανα χορευουν μετρωντας ωρες-τις τελευταιες ωρες-του ιδανικου Δεν ειναι για σενα αυτο το τραγουδι δεν στο αφιερωσε ποτε κανεις σε 'σενα χαριζω ενα ασπρο λουλουδι μονο που εσυ ποτε δεν θα δεις γιατι προτου το αγγιξεις θα χαθεις! Στην κομενη σελιδα στην τελευταια γραμμη κατι ηταν γραμμενο μ' ανασα κοφτη μια γιγαντια ελξη για οτι εχει χαθει ο λυγμος καποιας θλιψης πανω σ ενα χαρτι οτι θα 'ρθει η μερα που θα φτιαξω την βαλιτσα μου και θα εξαφανιστω! Πισω μου ολοι θα ωρυονται μα ομως εγω... Την πορτα θα κλεισω το κενο να γεμισω ολα θα τα αφησω και τα μαγια σαν λυσω... στο τρελλο συννεφο της αρμονικης επιγειας ευτυχιας θα σου ψιθυρισω: Πισω δεν θα γυρισω Θα χαθω!                                                                27-11-1994

Παρουσιαση

Σας παρουσιαζω το ειναι μου το εσω-βαθυ-μικροψυχο μου αν σ αρεσει ,καλως! Δεν ζηταω οικτο Δεν ψαχνω τιποτε πια αν δεν σ αρεσει,καλως! Οι ηχοι της πολης με κουραζουν τα τεχνητα φωτα με ζαλιζουν δεν ψαχνω για ελεημοσυνη οτι θελω θα το παρω Ομως νιωθω κουρασμενος νιωθω πως δεν θελω τιποτα πια Ετσι ανοιγω τα φτερα μου σας δειχνω τα εσωψυχα μου οτι μου εχει απομεινει απ την προσπαθεια να ζησω σ εναν κοσμο που πεθαινει Ν'ανασανω τον λιγοστο αερα οτι μου αναλογει στην κοινωνια κι ας ειναι λιγο-ας ειναι πικρο εγω γι αυτο θα προσπαθησω Γιατι αυτο ειμαι!                                           08-06-1998

Μοναξια μου

Μοναξια,αληθεια μοναδικη η ματαιη γνωση εκει με οδηγει για να ξεφυγω απ την ασκοπη μανια να κυνηγω να ζησω στην κοινωνια Οταν τους αλλους στα ματια τους κοιταζω ειμαι ο τρελος, η ειναι αυτοι ολο φωναζω οσο κι αν προσπαθω να ειμαι κοινωνικος παντα βαθια μου θα 'μαι αναρχικος Κι αν καποιες ωρες να συμβιβαστω παλευω ποτε δεν βρηκα κατι να πιστευω ουτε θεο,ουτε θρησκεια,ουτε πατριδα καμια ιδεα κανενας λογος καμια ελπιδα μοναχα ο ερωτας,η αγαπη μονο που οταν κι αυτο με γεμιζει πονο στην μοναξια μου με γυριζει πισω αληθεια μου μοναδικη,εσενα θ'αγαπησω!                                                  02-05-1998

Συγχωρεση

Και ξαφνικα... η οχλοβοη κοπαζει το τοπιο ομορφαινει κι τα ζωα ξαναπαιρνουν ανθρωπινη μορφη η κουραση γινεται ηρεμο συναισθημα κι ολα τα χυδαια προσωπα μοιαζουν αγγελικα ειναι η στιγμη που συγχωρω τα παντα Ομως ξερω... πως αν δεν φυγω τωρα δεν θα συγχωρεσω ποτε τον εαυτο μου! Οσα μ εχουν πληγωσει μοιαζουν με σκιες στιγμες μεσα στον χρονο εκει που κι εγω ειμαι μια στιγμη οσα μ εχουν κανει να κλαψω τωρα συγχωρω μα ξερω... πως θα κλαψω πιο πολυ τον εαυτο μου αν συγχωρεσω!                                                           04-06-1998

Ετσι χωρις ονομα ,μια νυχτα με πανσεληνο

Βασανισε με για να σου δειξω κατι που γυριζει σε κυκλο κουρελιασε με κι ισως με ριξω σ αυτο που ποτε δεν θ ανηκω Κουρασε με αν αυτο θελεις υποταξε με στο γελοιο κενο ριξε με στο κεντρο της αγελης να παριστανω τον θεο Ομως ποτε δεν θα σου δωσω αυτο που θελεις πιο πολυ σ ολα τ αλλα ισως ενδωσω μα δεν θα μου παρεις την ψυχη Φυλακισε με στην ανια την πληξη δεσε με στην υποταγη ασε τον καιρο να σου δειξει πως θα σαι ακομα στην αρχη Γιατι καθε φορα που θα νομιζεις οτι με νικησες κι ειμαι φυτο θα ξεπετιεμαι,δεν θα μ οριζεις θα ξεγελαω τον θανατο! ...Θα σ αγαπω!!                                                  13-01-1998

Ios Blue (ιος θλιμενη)

Απλη ,οπως ενα βελουδινο βλεμμα ερωτα Ομορφη σαν ανοιξιατικο λουλουδι Ερωτικη και βιαιη σερνεται μεθυσμενη στα στενα Μα σαν τα φωτα χαμηλωσουν και οι φωνες των φαλτσων τραγουδιστων της σταματησουν τοτε μπορει και ν ακουσεις το θροισμα των φυλλων και το κυμα που ανασαινει και τα πουλια που κρατουν παρεα στον ανεμο Τοτε μπορει και να την αγαπησεις Σκληρη σαν σιδερο και βιαιη σαν καταπιεσμενη εφηβη βρωμικη σαν μολυσμενη εταιρα ομως ατοφια σαν χρυσος περηφανη και ωραια οταν ησυχαζει ο θορυβος και την βρωμια αποτιναζει μενει καθαρια ,ζωντανη και νεα βλασταρια βγαζει και τον ανεμο του χειμωνα σαν την δεις να υπομενει μπορει να μοιαζει θλιμενη.... Μα ισως τοτε να ναι που πιο πολυ θα την αγαπησεις Ιος θλιμενη ,Ιος θλιμενη!                                                      19-05-1995

Η αλλαγη των καιρων

Δεν υπαρχει φοβος,ουτε παιχνιδια σκιαζουν το μυαλο μου και κανενα δακρυ δεν κυλαει πια στα ματια μου... Ω πως οι καιροι που αλλαζουν με παιρνουν κι εμενα μαζι τους με παρασερνουν σε νερα που κοχλαζουν και μ ανεβαζουν στο μαγικο χαλι τους Με ταξιδευουν σε μερη ξεγνοιασιας με ξεσηκωνουν και μ ανεβαζουν υστερα μες την δινη της προστυχιας με ξελογιαζουν- με ξελογιαζουν Μα μου μιλαν με λογια ξενερωτα και προσπαθουν να μου την φερουν καθως το παθος "χανεται" στον ερωτα δεν ξερω τι θα καταφερουν Γλυκο κρασι μου δινουν για να πιω και με μεθανε απο ευτυχια λογια ηδονης μου λενε να τους πω μα εγω μιλαω για αποτυχια "Τι να ναι αυτο που ψαχνω για να βρω? καθως γερναω μεσα στον χρονο μηπως καθως αλλαζω με τον καιρο μου δινει πονο και παλι πονο?                                                              09-11-1992

Διλημμα

Της μοιρας μου παιχνιδι θαρρω πως ειναι την ιδια σκηνη να ξαναζω σε αλλο χρονο παντα το ιδιο λαθος να πετυχαινω με αλλα προσωπα ,μα τον ιδιο πονο Τα σχεδια μου ν'αποτυχαινουν κι ολο να μπλεκομαι την υστατη ωρα σε συναισθηματα που μ εξουσιαζουν και να ξεκαθαρισω αδυνατω,τοτε και τωρα! Υστερα ανοιγει παλι ο δρομος ντυμενος μ αγκαθια και αλυσιδες κρυμμενα πισω απ την συνηθεια και η ωρα γρηγορα να πλησιαζει που πρεπει να αποφασισω αν πισω μεινω η αν ξεκινησω Εκει που νομιζα οτι ειχα τελειωσει κι οριστικα ειχα παρει αλλο δρομο -κι οπου με βγαλει-εκει γυρισα παλι και ξαναδεθηκα στην σιγουρια τους Εκει που πιστευα πως τους δεσμους τελειωτικα ειχα σπασει να που ξανακολησαν και εγιναν παθος και διλημμα μου βαλαν στην καρδια Ειναι αρκετα ενας ερωτας και ενα κλαμα να με κρατησουν απ τα ονειρα μακρια? Θελω να ζησω για μενα η γι'αυτους? Να συνεχισω να πετω η να πεσω?                                                                28-05-1997

Σκεψεις

Εκανα σκεψεις τρελες Σκεψεις χυδαιες και ρομαντικες μαζι Να φυγω μακρια Να ζησω αλλου...αλλα! Χωρις πανικο Γλιστρωντας στο μυαλο μου Λιωνοντας Σκεψεις αγνες Να θυσιαστω στην ζωη Στο πουθενα για το τιποτα Να εκπορνευσω συναισθηματα Να εκτραχυνθω στο χαος Να περασω απο παντου χωρις ν αφησω σημαδια Εκανα σκεψεις πολλες -οπως παντα Αληθειες του νου Σκεψεις ωραιες,καθαριες ,μονες Χωρις ουσια,χωρις αποτελεσμα Να κυλαει ο χρονος...απλα!                                                                     18-07-1998

Βαρεθηκα

Μια μαυρη νυχτα θελω να φυγω δεν υπαρχει καπου ιδιαιτερα να παω ειναι μοναχα που θελω να ξεφυγω απ ολα αυτα που μισω και αγαπαω Ισως μεσα μου εχω εναν ταξιδιωτη εναν ασυστολα αχορταγο εραστη εναν γκριζο σκουριασμενο ιπποτη που ψαχνει να βρει μια καινουρια γη Ισως ιδανικη-ισως μοναδικη Χαμενος καπου εκτος τοπου και χρονου αιωνιος εραστης-αναρχικος παλευω με την μοιρα μου-του πονου και μοιαζει ο δρομος μου φανταστικος Καποιο ξημερωμα κι εγω θα την κανω για καποια θαλασσα βαθια σκοτεινη κι εγω θα ειμαι σ ενα καραβι επανω ψαχνοντας για μια χωρα εξωτικη Ισως μοναδικη-ισως ιδανικη Ισως μεσα μου εχω εναν ιπποτη με μια βαρια σκουριασμενη στολη εναν αμετανοητα ασυστολο ποτη που μπορει μονο να ονειρευτει!                                                                     27-05-1996

Ο κρικος

Οταν κουραστεις να σερνεις τα ονειρα σου Οταν νιωσεις οτι τα χαπια σου δεν σε κρατανε πια ξυπνια Οταν καταλαβεις οτι οι ερωτες σου σου προσφερουν μονο αδιαφορια Οταν δεις οτι τα βηματα σου σε οδηγουν σε αδιεξοδα Οταν πονεσεις απο την αθωοτητα σου Οταν πικραθεις απο τους αλλους Οταν βαρεθεις να ψαχνεις το εαυτο σου... Ελα να βρεις εμενα...εγω θα ειμαι εδω... *** Καποτε θ αλλαξουν ολα οπως συμβαινει καθε στιγμη και ολοι αυτοι που "το παιζουν" καποτε θ αλλαξουν κι αυτοι Κι εσυ..... Που μου λες οτι ετσι θα εισαι μια ζωη Οτι "εγω δεν θα αλλαξω ποτε" μες απο την αλαζονεια σου θα ερθει η αλλαγη Θα στα ισοπεδωσουν ολα Αγαπες ,ονειρα, πιστευω,θεους Θα γινεις δεικτης και αριθμος που θα συμπληρωνει το συνολο Και μονο τοτε ισως καταλαβεις οτι εγω εμεινα ο ιδιος Ρομαντικος ταξιδιωτης του ονειρου Μοναχικος ερωτευμενος ηρωας Ο κρικος που δεν ταιριαζει στην αλυσιδα! Και ειναι ισως αυτο που ποναει πιο πολυ!!!                                                            05-06-1996

Υπαρξιακα

Δακρυα που καινε λυγμοι σπαρακτικοι Ελπιδα για λυτρωση που παντα αργει Δειλα τα βηματα σ'άγνωστα μονοπατια Ερωτας που λιωνει στα θλιμενα σου ματια Ρωγμη στον χρονο μια μαυρη τρυπα Θα πηδηξω μεσα καποιο βραδυ σου ειπα ...Κι εσυ... Πηδηξες!!! *** *** *** Εχε γεια γλυκεια υπαρξη που γυροφερνεις την σκια μου Την νυχτα που θα μπαινω μεσα σου θα καταλαβεις ...Οτι δεν ημουνα εγω!                                                  27-05-1995

Εγω και εσυ

Κατι τρεχει με την ικανοποιηση Μπορω να σου πω οτι με τρελαινει με τον ιδιο τροπο που με ερεθιζει και μ αφηνει παντα με το στομα ανοιχτο να πλανιεμαι αδιακοπα μες το κενο που αφηνουν αναμεσα τους τα ονειρα γεμιζοντας με ,με ηλιο και νυχτες σεληνιασμενων πυρετων Κατι τρεχει μαζι σου μωρο μου ολες τις νυχτες που μ αγκαλιαζεις και κλαις καθως μες τα χερια μου βουλιαζεις και λες οτι δεν μπορεις να με καταλαβεις μα σου το ειπα πως θα παρει καιρο για να νιωσεις το τι ειμαι εγω ποσο παραξενη ειναι η σκεψη μου και μονο , γιατι σου το πα πως: Κατι τρεχει με μενα ,μωρο αλλοκοτα αρρωστο λιγακι τρελλο κατι που με κανει να μην μπορω να συνεχιζω να ζω,χωρις σκοπο κατι παραξενο -κατι στραβο Δεν μ αφηνεις καλυτερα μονο μπας και γλιτωσεις κι εσυ?                                                      29-05-1996 * * * Τι ειμαι εγω?-τι μπορω να γινω? αξεσουαρ στην θλιψη σου-λουκετο της ζωης σου? Οσο κρατιεμαι ορθιος ...ενταξει,θα σ αρεσω μα σαν θα πεσω χαμηλα τοτε θα σε πονεσω οσο γελαν τα ματια μου αντεχω-ξεγελιεμαι αρχιζω φτιαχνω ονειρα που υστερα τ απαρνιεμαι Τι να 'μαι αραγε και τι να καταφερω? αντιδοτο στον πονο σου θανατος στην ζωη σου? Μα...κι εσυ...Τι εισαι?                                           21-11-1998

Αποφυγη του σημερα

Στις αρρωστες ωρες μου, μετραω χρηματα εξασφαλιζω το μελλον για να ξεφυγω απ το παρον η αλλες φορες κοιταω προς τα πισω διαβαζω γραμματα-ανιχνευω φωτογραφιες τραβωντας το "τωρα" στις δοξες του παρελθοντος σπρωχνοντας το "σημερα" να φυγει Στις ασχημες στιγμες μου,αναπολω ονειρα αυτα που "καηκαν" κι οσα βγηκαν αληθινα η αλλοτε ακουω τις σιωπες απο ανεκπληρωτους ερωτες αγγιζω αγαπες, φιλια, χωρισμους και δακρυα κανοντας οτι περναει απ το χερι μου για ν αποφυγω το σημερα Στις ομορφες μερες μου, κανω λογαριασμους να σιγουρεψω το αυριο, ψαχνοντας να δω για ποσο αυτα που εχω θα με κρατησουν ζωντανο και ετσι περναει ο βαρετος μου χρονος η καποτε κοιταζω καποιον χαρτη να βρω μερη αγνα,αληθινα ζητιανευοντας μες το "τωρα" ,να μην το νιωθω "ποτε" ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΧΤΕΣ!...                                                          26-02-1998

Ελπιδα

Εχω ακομα μια σπιθα ζωης μες το μολυβενιο μου μυαλο Μπορω ακομη να βουτηξω στα ερειπια μιας ξεπεσμενης νιοτης Να βρω κουραγιο-να βρω καρδια Καθως ο δρομος μου ολοενα και στενευει Καθως οι ανθρωποι μ αποφευγουν βαναυσα Καινουρια εφηβεια ψαχνωντας-ζητωντας Σε αποπειρες καταληγω απελπισιας με μια ανεπανορθωτα καταλαγιασμενη ηδονη Σε ολογιομα κοκκινα φεγγαρια κυκλωμενα απο ερημους βραχους σε αμμουδιες πιο ομορφες πιο αγνες σαν τις οντοτητες που τις κυριευουν τα καλοκαιρια γεματες ενταση,ολο ζωη Εχω ακομη λιγες σταγονες δροσερης αδρεναλινης να ξεδιψασω την κουραση μου Εχω ακομη μια ελπιδα για την καθε στιγμη που συνεχιζω να ζω κι εχω ακομη πολυ δρομο να διαβω.... Σε διαμαντενια λιβαδια και φραουλενιους ουρανους ....για παντα!!!                                                 17-05-1995

Μαθαινω να σ αγαπαω-να ξεχναω

Θελω να βυθιστω μες σε μιας γυναικας το κορμι να ξεπλυνω τον πονο μου στην ηδονη να ξεκουρασω την καρδια μου να βρουν απαγκιο τα ονειρα μου να περιμενω -να ξεχναω να μαθω να σε αγαπαω Θελω να συρθω στην αγκαλια σου να χαθω μες τα φιλια σου ν'αντλησει δυναμη η ψυχη μου να νιωσει ωραια το κορμι μου Nα μ'αγαπας-να με προσεχεις στην σκεψη σου παντα να μ εχεις Να μ αγκαλιαζεις -να σε φιλαω Να μαθω πως να σ αγαπαω!                                                  06-05-1995 (μαθαινω να ξεχναω) Παλευω εναντια στον χρονο κοντρα με τον εαυτο μου βλεπω το σωμα μου να λιωνει και το μυαλο μου να θολωνει Πανω στο σωμα σου οταν βουλιαζω κουρελιαζομαι-ξαναγενιεμαι σερνομαι πλαι στην καρδια σου μαθαινω τους χτυπους της ν ακουω μαθαινω να ξεχναω Με παρασυρεις στο μεθυστικο ταξιδι που τ ονειρο σου αποβαλλει γεμιζοντας με τ αρωμα του τον χωρο με ξεκουραζεις σε μια αγκαλια που η θερμη της θελει να σταματησει τον χρονο πεταω πλαι στην καρδια σου πεταω διπλα απ τα ονειρα σου μαθαινω να σ αγαπω  = μαθαινω να ξεχναω!                                                                           18-05-1993

Φοβαμαι

Οταν μες το σκοταδι γυρισα και σ αγκαλιασα
και τυλιξα τα δεσμια χερια μου στο τρεμαμενο κορμι σου
θα νομισες πως ηθελα να ρουφηξω την ψυχη σου στο φιλι μας
πως ηθελα να κλεψω την ζωη σου στην ματια μας
κι οταν τ αλλοκοτο πληθος μας κοιτουσε παραξενα
και οι φιλοι ολοι σεληνιασμενοι
και οι εχθροι και τα ζωα της νυχτας
ολα μοιαζαν απειλητικα κοντα μας
μου ψυθιρισες με λεξεις που θυμιζαν
την φλογα κεριου στον ανεμο
Φοβαμαι!

Ηταν η αγνωστη τελετη που εγλειφε
τα ρειθρα των ψυχων μας
και ο αλυπητος θρηνος που διεσχιζε ξεσκιζοντας
τις παρυφες των αυτιων μας προκαλωντας τοσο πονο
Κι αυτες οι δαιμονισμενες κραυγες τρυπουσαν τα κορμια μας
μαρτυρωντας μια αληθεια που καρφωνε πυρωμενα καρφια
στην συνειδηση μας
Οταν η τυφλη ψευδαισθηση δεν αντεχε πια
να παιζει παιχνιδια με το μυαλο μας
και διακρινοταν η ωμη αληθεια,τοτε σου ειπα
Φοβαμαι

                                                                     15/06/1993

Διαλυση

Βαρεθηκα να ψαχνω δρομους να περπατησω Δεν υπαρχει ελπιδα πια! Μονο ενας φοβος να με στελνει παντα πισω γραφει ασχημα σημαδια στην καρδια Η ιστορια ξαναγυριζει σκαβει αυλακια στο μυαλο πικρα φορμολης μου μυριζει με ριχνει παλι στο κενο Αβασταχτες ωρες,πλανωνται αδειανες αρνιεμαι την ιδια μου τη ζωη χτυπανε οι σκεψεις μα ειναι οικτρες και η ελπιδα μενει τυφλη Μου φταινε ολα κι ακροβατω πανω σε πτωματα υποταγμενα βρισκω μια λυτρωση μες το ποτο μα υστερα παλι ολα χαμενα Μοναχα ο ερωτας μενει εκτος απ' της αρρωστιας την απελπισια μα περισοτερο κι αυτος ψευτικος ειναι ,χωρις ουσια Κι απ το στομαχι μου ξεκινα αυτη η αηδια που με τρελαινει με ριχνει να σερνομαι χαμηλα μες στο κενο που με πεθαινει Διαλυομαι παλι,μα για λιγο αντεχω να κρατηθω ορθιος μες τον πονο λυση μηπως βρω, διεξοδο αν εχω μηπως για λιγο ξεγελασω τον χρονο ...και τοτε ειναι που στο μυαλο μου ξανα καρφωνεται ο θανατος!                                                         13/04/1997

Καταδικη

Μεσα απο ονειρα που με πληγωνουν κατορθωνω να ελπιζω Με σκυμενο κεφαλι σερνομαι πλαι σ εναν γκρεμο Στης αληθειας μου τον ωκεανο βουλιαζω Στα θολα της νερα προσπαθω να δω τον βυθο η να επιπλευσω Κατω απο εναν ψυχρο ουρανο επιβιωνω με κομμενη ανασα και τα μελη μου αδιαφορα ακινητα Βουλιαζω στην αιωνια θλιψη των προγονων μου Επαναλαμβανομαι! Κλεινομαι ολοενα στην πικρη σιγουρια του σαρκινου κουτιου μου Κλειδωνω την καρδια μου μεσα σ'εναν σκελετο Μεσα απο αιμα σαρκες κι οστα καταφερνω να επιζω Απο την αμαρτια τον πονο την ψευτια ξεγλιστραω Αυτοφυλακιζομαι στο κελι της μοναξιας Στην απομονωση τρεφομαι διχως παθος Ποναω και μιλαω για ενα λαθος Πινω της πικρας μου νερο Ποτε μου δεν ξεδιψω-ποτε μου δεν διψω! Στην σαρκινη φυλακη μου αυνανιζομαι ασταματητα προσπαθωντας να διωξω την απογνωση και την σιωπη Μεσα απο ανικανοποιητα σωματα που στεκονται βουβα μπρος στην αιωνιοτητα ξεφευγω Μεσα απο λαθη,αχορταγα παθη κι απυθμενα βαθη προσπαθω να ξεχωρισω Στο φερετρο της αιωνιας θλιψης μου ξαπλωνω... Ειμαι καταδικασμενος να ζησω!                                                               05/06/1993

Το ταξιδι(edit 2020)

Φορεσα τα φονικα μου ρουχα το στομαχι να κρεμεται περα απ την ζωνη καθισα κι εγραψα σε μια σελιδα ποια ειναι η αιτια που με πληγωνει Εσφιξα σε κομπους την καρδια μου την σκεψη μου προσπαθησα ν'αλυσοδεσω με χειροπεδες βασταω ορθια τα ονειρα μου με κοπο συγκρατιεμαι να μην πεσω Θελησα να μεινω ανεραστος μα το ενστικτο μου παλι με ξεγελασε προσπαθω να ζησω αγεραστος μα ο χρονος ανεπαισθητα με γερασε Οταν θελω να μην νιωθω καποιος-κατι,παντα με προδιδει μια γυναικα με γεμιζει ποθο και το κορμι μου απλα ενδιδει προσπαθω το μυαλο μου ν'αδειασω μα παντα, κατι-καποιος με αγχωνει κι οσο κοντα στο τελειο κι αν φτασω αυτο το ταξιδι ποτε δεν τελειωνει Φορεσα την καλη μου μνημη την πονεμενη σκεψη αφησα πισω παραπατωντας φτιαχνω ονομα -χτιζω φημη επιτελους σερνομαι μοναχα για να ζησω!                                                                        28/11/1994

Ο ερωτας

Εχεις πανω σου κατι δικο μου κατι που λαμπει στο σκοταδι οπως τις νυχτες που εμπαινα στο κορμι σου για να θυμασαι αυτο ακριβως! Οτι ειμαι μεσα σου! Εχεις μεσα σου κατι δικο μου το κουβαλας σαν πολυτιμο φυλακτο σου κραταει συντροφια τις μερες τις μοναχικες και διωχνει μακρια τους φοβους σου Ειναι η ζεστη ανασα το ανθισμενο λουλουδι το αθωο χαμογελο ....Ο ερωτας! Εχω κατι δικο σου μαζι μου ειναι ιδιο μ αυτο που εχεις κι εσυ κατι που μας κραταει σε επαφη να νιωθουμε και να ονειρευομαστε το ιδιο Τοσο μακρια κι ομως τοσο κοντα! Η κοινη μας ανασα η κοινη μας γλωσσα το αγαπημενο μας λουλουδι Ελα ...χαμογελα! Ειναι ο ερωτας!                                                05/09/1997

Συνηθεια

Δεν με θελεις μην υποκρινεσαι αλλο πια Οτι κι αν μου λες δεν διακρινω καμια φωτια Μην ερχεσαι ξανα να μου θυμισεις τα παλια και μην το ξαναπεις να με αντεξεις αφου δεν μπορεις πως μ αγαπας? Δεν με γουσταρεις το βλεπω τοσο καθαρα κι αν με "παρεις" θα ναι μονο απο συνηθεια Μη μου λες ψεμματα στα ματια σου αν δω θα καταλαβω καλα οτι μου παιζεις κρυφτο Δεν με θελεις το ξερουμε κι οι δυο οτι δεν μ αγαπας γι'αυτο δεν σ αγαπω κι εγω Κι αν τυχει και μαζι βρεθουμε καποια βραδυα δεν θα ναι ερωτας θα ειναι συνηθεια!                                                            22/08/1995

Ετσι λοιπον

(Ετσι λοιπον).... Μετραω την ευτυχια μου μεσα απο την αποριψη της δυστυχιας Γελαω μεσ'απ την θλιψη μου,και παντα καταφερνω αθελα μου να επιστρεφω στο σημειο που εχω ξεκινησει Οπως ο φονιας γυριζει στον τοπο του εγκληματος (Ετσι κι εγω) Σκιζω τις σαρκες μου προσπαθωντας να ελευθερωσω την ψυχη μου μετατρεπω την καταθλιψη σε ψεμμα σφιγγω τα δοντια-ξεχνω τον πονο ανοιγω τα χερια και πεφτω στο κενο (αυτο που παντα το εβρισκα μπροστα μου) περιμενω κατι να με κρατησει να μην μ αφησει να πεσω (ομως τιποτα!) Υστερα καθως διαλυομαι στην συγκρουση με την πραγματικοτητα σηκωνομαι χαμογελαστος και μαζευοντας τα κομματια μου σερνομαι προς τα πανω (Ετσι λοιπον) Υπαρχει αυτο το κατι που με αναγκαζει ν'αναζητω να ψαχνω συνεχως για το καλυτερο,για το τελειο Μια κρυφη γοητεια στην μυστηριωδη δυναμη που με ωθει να ζω Κυταρα που σκοτωνονται και ξαναγενιουνται μ αλλη μορφη αλλα παντα με τον ιδιο σκοπο...το αγνωστο! (Ετσι λοιπον) μοιραζω ενα ψευτικο μα πετυχημενο χαμογελο προσπαθωντας να κρυψω την δυστυχια μου Προσπαθω τουλαχιστον.... Και αν αυτο δεν ειναι κατι.... τοτε φιλε μου -εχε γεια και πιες ενα ποτο και για μενα!                                                                               25/12/1992

Απομειναρια

Η αγαπημενη μου βροχη ξαναγυρισε απ'τους χαμενους κοσμους που ταξιδευε Τωρα μ'αναγκαζει να τυλιχτω στην ομορφια της να την νιωθω ολη νυχτα.... Να γλειφει,να μουσκευει και να βουλιαζει στα βρωμικα απομειναρια της γης!                                                                    14/01/1999 ************************************************** Ειμαι εδω,στην γνωριμη μοναξια μου ενα απομειναρι του παρελθοντος ψαχνοντας ακομη τον εαυτο μου προτυπα για να ταυτιστω στοχους για να πετυχω Ειχα μια ξεχωρη δυναμη για μια στιγμη και εγινε κι αυτη αδυναμια! Ξανα γυρευω δρομους να φυγω μακρια γιατι δεν μπορω ν'αντεξω αυτο το αδειο συναισθημα που με καταδιωκει Ψαχνω να βρω ενα ειδωλο μια ψευτικη εικονα να χαθω σε μια παραισθηση να κυνηγησω μια ανοησια Να μην νιωθω ετσι ασχημα να μην λιωνω,να μην ποναω!                                                                  28/03/1997 **************************************************** Αρπαζεσαι απο μια λεξη κρατωντας ζωντανη την σκεψη Στο αποκοσμο της δυσλεξιας η σιωπη πρεπει να στραφει σε κατι καλυτερο η σε κατι χειροτερο Μια προχειρη απατη να κρατηθουμε εν ζωη!                                                                 05/02/1995

Ειναι χαρα...

Μην καταπινεις δακρυα μην ξεγελας την θλιψη κανε τον πονο σου ηδονη κι αστην να σε τυλιξει Μην αντιστεκεσαι στο χθες μη σταματας στο τωρα ρουφα την καθε του στιγμη χαρα,η καθε του ωρα Καν'την αγαπη σου σπαθι σπασε τις αλυσιδες αυτες που δενουν την ζωη με ψευτικες ελπιδες Αν μ'αγαπουσες μεχρι χθες αγαπα οτι σου λειπει μην απελπιζεσαι ,μη κλαις χαρα ειναι και η λυπη Και αν τελειωσε ενας δεσμος κατι αλλο θα αρχισει Ειναι χαρα και ο χωρισμος! *********************************** Φορα στον ερωτα φτερα βαλε στους φοβους σου φωτια ριξε στο ψεμμα σου κρασι ασ'την αληθεια σου να ζει μαθε να εχεις ,να πονας μαθε ν'αντεχεις ,να ξεχνας μαθε να παιρνεις απ'το χτες ελα μη νιωθεις ενοχες Αγαπα με για οτι ημουν αγαπα με γι'αυτο που ειμαι Θυμησου: Η ζωη ειναι ταξιδι απολαυσε τον δρομο της! Η ζωη ειναι παιχνιδι συνεχισε να παιζεις! Η ζωη ειναι ερωτας αστη να σε παρασυρει!                                       05/05/1998

Βουτια

Περασα μεσα απο ενα κενο χρονου Γονατισα στην ιδεα της παρακμης Συρθηκα πισω απ'την σκια του εαυτου μου Αναζητησα με παθος το χυδαιο παρελθον Ξαναβρηκα τον χρονο Ενιωσα την στιγμη και ξαφνου,σκεφτηκα... οτι αυτο γινοταν καθε φορα Παντα βουταγα μες'τον ωκεανο της θλιψης μου καθε φορα και πιο βαθια καθε φορα και πιο πολυ μεχρι που μου τελειωνε το οξυγονο κι αναγκαστικα επεστρεφα στην επιφανεια Την επομενη φορα θα παω πιο βαθια ομως και παλι ειμαι σιγουρος πως δεν θα βρω τον πατο!                                                        08/02/1996

Μαυρα (καταστιχα)

Τα μαυρα μου καταστιχα επιασα παλι τα μαυρα μου εσωψυχα να φτυσω στο χαρτι βασανισμενος απ την ασκοπη κραιπαλη κοματιασμενος μες σ'αιωνια "γιατι" Μιας κι η ζωη με κουρασε,κι ας μην την εχω ζησει το σωμα μου αρρωστησε και το μυαλο μαζι ο χρονος με παρεσυρε ομως δεν βρηκα λυση σ'ετουτο το ταξιδι μου,σ'αυτην εδω τη γη Τα ματια μου στενεψανε,ντρεπομαι να κοιταξω τα ποδια μου παρελυσαν,δεν αντεχω να σταθω δυναμη να αντισταθω δεν βρισκω οπου κι αν ψαξω ενστικτα και αισθηματα φοβαμαι να αισθανθω Τα μαυρα μου καταστιχα επιασα παλι της πικρας το φαρμακι μου να φτυσω στο χαρτι μπας κι αλαφρωσω λιγο της αρρωστιας μου τη ζαλη μα ομως τ'απομειναρια της μου καινε την ψυχη!                                                  18/08/1998

Χωρις νοημα

Η ανθρωποτητα εξακολουθει να επιπλεει στα σκατα της αιωνιοτητας μ'αυτην την βαναυση εσωστρεφεια που την κραταει συνεχως αρρωστη Η πληρης αγνοια του πεπρωμενου Η αισθηση της ανικανοποιησης Λεξεις απεγνωσμενα ριγμενες στο αδιανοητο του μελλοντος Τυφλα βαδιζουν στον νεκρο χρονο παγωμενες,δειλες,υποταγμενες στην ταφρο της ιστοριας ριγμενες χανονται ,εξαφανιζονται Ανιστορητοι διανοουμενοι προσπαθουν απ'τα συντριμια να τις ξεχωρισουν χανουν το νοημα συνεχεια μπλεκονται ειναι πολυ "μικροι"ακομα πολυ "λιγοι" Δεν υπαρχει νοημα μην ψαχνεις να το βρεις μοναχα τις αισθησεις σου αν γεμιζεις κι αν καταφερεις κι απ'τον ποθο ζαλιστεις τοτε παει να πει οτι τα λογια μου σ αρεσουν δεν παν χαμενα!!!                                                20/05/1995

Πνιξε με

Ρουφα την γλυκεια αλμυρα μες'απ τα χειλη μου Νιωσε την ομορφια της αισθησης της επαφης Παρε τον ηλιο πανω απ'το ψημενο κουρασμενο μου κορμι Αγγιξε με-ξεκουρασε με Βασανισε με και διαλυσε με για να εχεις κατι απο εμενα ενα κομματι,μια στιγμη Αγκαλιασε με αφοβα τυλιξε με στα χερια σου Ασε με να νιωσω τη αφη σου Να υποταχθω και να χαθω στην μυρωδια σου,στην αγκαλια σου Σφιξε με να με πνιξεις δωσε μου οτι μου λειπει δωσε μου οτι μου πηρες Πνιξε με να μην νιωθω ...οτι ειμαι μονος!                                                            23/08/1995

Εκφραση

Ισως να ξεκινα απ την καρδια οταν ομορφα κι ανωδυνα σπρωχνει το αιμα στους διαδρομους του κορμιου να τριγυριζει και το μυαλο με τον ιδιο ρυθμο να "δενει" Ισως να ναι ο αερας που καιει τα χειλη κι ανακατευει τα μαλλια μου Ισως να ναι αυτο που δεν εχω μαθει αυτο που ποτε δεν θα γνωρισω αυτο που ποτε δεν θα νιωσω Το μαγικο μεθυσι των αισθησεων η γλυκεια πλανη των παραισθησεων η κρυφη αγαπη μας για το αγνωστο Το ταξιδι μας προς τον θανατο! Ισως να ειναι η παυση των αντιστασεων η ανεμελη σκεψη για το τιποτα Ισως ειναι η προσηλωση στο κενο που αλλοτε προβαλει απειλητικο κι αλλοτε ειναι η μονη λυτρωση Η μονη αληθεια αυτη που ποτε δεν θα νιωσω αυτη που ποτε δεν θα δω Η πλανη Το ψεμμα Το ταξιδι μας προς το τελος!                                                      22/07/1996

Σ ανασαινω

Ανασαινω την ανασα σου διαβολικα καυτη να τρεφει τον ποθο της ψευδαισθησης το οραμα του παθους Δεν με ξεχνας οπως θα 'πρεπε γι'αυτο και σε θυμαμαι Σε κρατω σ ενα υποσυνειδητο κελι γιατι σε θελω Σε στριμωχνω στην μεση της απογνωσης Σαν κουραστεις να μ'αγαπας τοτε να μ'αναγκασεις να σου δωσω νεα ερεισματα,νεα φιλια,νεα ονειρα Μεχρι να μ'ερωτευτεις Ξανα...παντα...για παντα! Για οσο κραταει μια ζωη Ανασαινω τον ποθο σου που ακολουθει το πεπρωμενο μας ζητιανευοντας την εκπληρωση Ανασαινω το παθος σου καιει σκοτεινα ,υπογεια ψαχνωντας διεξοδο στο φως Σ'αναζητω! Ανασαινω τον ερωτα σου κυνηγαω την σκια του Ακουω την φωνη σου που σερνεται στ αυτια μου ...με κανει και τρεμω Ζηταω την αγαπη σου Ζηταω την ζωη σου Ξανα...παντα...για παντα!                                             05/08/1996

Η δικια μου αναρχια

Ταξιδευω μεσα στον χρονο ενω θλιμενες φιγουρες οργιαζουν σωματα κρυα, τυλιγμενα σε κουβερτες στοματα που το ιδιο θεμα κουβεντιαζουν ...συνεχως! Αποστρεφομαι την κοινωνια ζω στην δικια μου αναρχια δεν συνεισφερω για τ'απονειρα τους τα τιποτενια ανοργασμικα τους ...ειμαι πια αντρας! Ταξιδευω μεσα στον χωρο δεν ντρεπομαι πια,δεν κοκκινιζω τους αλλους φερνω σε δυσκολη θεση καθως τα κατω πανω γυριζω Ανθρωποι που πουθενα δεν καταληγουν δεν συμεριζομαι τ'ανοητα παιχνιδια με το μυαλο μου επιμενω σε ταξιδια και δεν γουσταρω μια τετοια κοινωνια ζω στην σκοτεινη μου αναρχια ...και ειναι ομορφα εκει! Ταξιδευω μες'την ζωη απ'το παρελθον κραταω μονο οτι θελω οτι με βοηθησε κι οτι μ αρεσε πολυ αποσκευη μου το κανω για το μελλον Ανθρωποι με "φτιαγμενο" δρομολογιο που κατευθυνονται δεν ξερουν μοναχα νιωθουν οτι υποφερουν (-κατι δεν παει καλα εδω!) δεν αντιδρω στις πεποιθησεις τους καθενας εχει τον δικο του δρομο εγω ζω μες'τον ουτοπικο αναρχο νομο Δεν αγαπω την κοινωνια ζω στην δικια μου αναρχια Ειμαι ενταξει πλεον ...και προχωραω!                                    20/10/1995

Εκδικηση

Το κρεβατι γεματο σκουπιδια ατσαλενια σπασμενα κομματια τα ονειρα που δειχνει ειναι ιδια τα βλεπεις παντα μ ανοιχτα ματια Επιτιθεσαι ανανεωμενος εισαι απο ποτα-τσιγαρα λιωμενος Παιρνεις εκδικηση απο την ζωη καταστρεφοντας την ζωη καποιου αλλου Η καρεκλα γεματη καλωδια φορτισμενη,ετοιμη να σε καψει μη φοβηθεις,θα ειναι ανωδυνα καποιος χειρουργος το κορμι σου θα ραψει Αναστατωνεσαι πεσμενος μπρουμυτα-ανασκελα-στο πλαι ενα κοριτσι μ ανοιχτα ποδια (εσυ ζαλισμενος)-Γρηγορα,η ζωη κυλαει! Παιρνεις εκδικηση απ την ζωη γαμωντας την ζωη καποιας αλλης Ομως στο τελος παλι εσυ εισαι το επικεντρο της παλης Και κανεις δεν μπορει να βλαψει την μικρη τενεκεδενια σου ψυχη Και κανεις δεν μπορει να εισχωρησει στο κλειδωμενο μουχλιασμενο σου μυαλο Παιρνεις εκδικηση απο την ζωη καταστρεφοντας την ζωη σου .............Αντιο!                                                  15/08/1995

Χαρμολυπη

Εχω δυο εντονα αντιθετα συναισθηματα κατω απ τα βρωμικα μου ρουχα Χαρα και λυπη ταυτοχρονα χαρα γιατι γυριζω πισω λυπη γιατι φευγω απο "εμπρος" μ'ένα ερωτηματικο να αντανακλα στο πονεμενο ,γερασμενο μου προσωπο Εχω δυο αντιθετα εντονα συναισθηματα κατω απο τ'απλυτα μου ρουχα βαθια χαραγμενα στο κορμι μου Λυπη και χαρα μαζι λυπη γιατι γυριζω πισω εκει που παντα χαιρομαι να φευγω. χαρα γιατι φευγω απο "εμπρος" Χαρα;;;; ισως....για ενα αλλο "εμπρος"                                           07/02/1997

Ειναι

Ειναι κι ο ερωτας που λεμε πως ξεχαστηκε μα ειν'ολοζωντανος μες'σε βαθιες πληγες τις μερες κρυβεται κατω απ'το δερμα σου τις νυχτες βαζει στα ονειρα φωτιες οπως πλανιεται γυρω σου αδιαφορα παλι θα κανει να ματωσουν οι καρδιες! Ειναι κι η αγαπη που λεμε πως μας αφησε μα αυτη υπαρχει μεσα σ οποιον την πιστευει απ το κενο της ελειψης,που μας ποναει καθως της θυμησης ο ιδρωτας το μουσκευει παντου υπαρχει,αγωνιζεται κι ας σερνεται οταν νικαει,την ζωη μας απλουστευει!                                                      07/04/2001

Οταν

Οταν θυμηθεις οτι υπαρχω ασε με ν'ακουσω της φωνης σου την χροια μονο καντο προτου γινεις γρια πριν χαθω κι εγω μεσα στην σκονη να μην απομεινουμε στο τελος μονοι Να με θυμηθεις,γιατι υπαρχω! Οταν νιωσεις οτι το θελεις ελα να με βρεις,θα περιμενω θα'χω στην καρδια φως αναμενο της ζωης μου εισαι εσυ παντα κομματι ψαξε για να βρεις το μονοπατι Αν ποτε το νιωσεις ,οτι θελεις! Οταν θυμηθεις να με ξεχασεις μαθε πως εγω δεν θα το κανω θα σαι εδω ως να πεθανω μια γλυκεια ομορφη ιστορια ενας ερωτας,και μια απορια: "Θα θυμηθεις να με ξεχασεις"?                                                20/06/2001

Ανεκπληρωτο

Μες το δισακι του μυαλου μου κουβαλω φοβους απο εκεινους που μ'αφηνουν πληγωμενο που με κρατανε παντα παγωμενο ....να μην μπορω! Στις καταιγιδες της ζωης χωρις ομπρελα να μαι συνεχεια γυμνος και κουρασμενος απογοητευμενος και αρρωστημενος ....χωρις τελος! Ετσι θυμαμαι ολη μου την ιστορια το παρελθον που μ'εχει προσπερασει ποτε μου να μην νιωθω ευτυχια παντα μια ανασα απ'το τελος,κατι θα χαλασει Μα ομως εχω μαθει,εχω συνηθισει το πιο μαυρο σεναριο πρωτα να υφαινω αφου τετοιο παιχνιδι μου επαιξε η φυση ποτε να μην τελειωνω,ποτε να μην πεθαινω Μονο ανεκπληρωτα να μενουν τα ονειρα μου οι ποθοι και τα παθη της ζωης μου ποτε αρκετα να ειναι ,οσα κι αν κανω Ποτε αρκετα....ποτε....εκτος και αν..... στο ανεκπληρωτο εχω μαθει,ισως μ αρεσει την ομορφια του εχω ανακαλυψει την ηδονη του παιρνω κι εχω φτιαξει μιας ανεκπληρωτης ευτυχιας...Ευτυχια!                                                       29/08/2000

4

"Το τιποτα"

Τιποτα,αυτο το ανεγγιχτο τιποτα
που εμφανιζεται παντα ανυποπτα
ανοιγει μια τρυπα στο συναισθημα
αφηνει μονο αυτο το αδειο αισθημα
αγαπες κι ερωτες μακρια σε μερη ξενα
ζωντανη μια αναμνηση,οτι απεμεινε απο εσενα
Σημερα γραφω σημερα ελπιζω για το αυριο
μα ησουν εδω χτες-το σημερα ειναι αδειο
Τιποτα ,ολα ενα τιποτα

"Αποτελεσμα"

Οπου αγγιζω το κορμι μου εχει πληγες
οτι κι αν νιωσω στην ζωη μου γινεται πονος
οσο πολυ κι αν παλεψα τις μοιρας τις φωτιες
οσο στον ερωτα κι αν πιστεψα,παλι ειμαι μονος

"Καταρα"

να καιγεσαι σε πλανους ουρανους
να πλεεις σε μια θαλασσα συντριμια
να σου μιλανε μα να μην ακους
και στα ονειρα σου να ερχονται αγριμια!   

¨Αναγεννηση"

Οσο αντεχω ν αγαπαω θα μαι ζωντανος
βουλιαγμενος στην συνηθεια
θα βρισκω την αληθεια
μια σπιθα φως θα μ οδηγει
να δω αυτο που αλλοι δεν εχουν δει
τον δρομο του ονειρου θα τραβηξω
πως το πιστευω σ ολους να το δειξω
οτι στο τελος το ονειρο θα βρω
γιατι αυτο ειναι το μονο αληθινο
και πριν μες την συνηθεια σαπισω
θα καταφερω να ξαναγαπησω!

Μετα την αρρωστια

Τοση δυναμη για ζωη που ποτε δεν ειχα
καθε φορα που αρρωσταινω θελω να γινω καλα
καθε φορα που πεθαινω θελω να ξαναγεννηθω
δεν παραδινομαι τοσο ευκολα πια
Ετσι γιατι καταλαβα την αγνοια μου
Ετσι γιατι πιστεψα στην απιστια μου
"στον πυρετο που εκστασιαζομαι πετωντας
και στην ζαλη την γεματη μ ονειρα
στον ιλλιγγο και τα τρεμαμενα μου χερια
και στης βαριας ανασας μου τον αχο
στους αηχους χτυπους της αδυναμης καρδιας μου"
Φτανει πια!!!
Πιο περα απ ολα ετουτα μπορω να φτανω
πιο πανω απ ολα αυτα ακροβατω
στο πιο ισχυρο εφοσον πλεον δεν πιστευω
και σ εξουσιες-αρχες-θρησκειες
που μπρος τους ορθιος στεκομαι και δεν γονυπετω
Δεν ανασταινομαι-οχι-αυτο δεν το μπορω
ειν ακατορθωτο,μονο ξαναγιενιεμαι
μ αλλη μορφη,αλλη καρδια,αλλο κορμι
και συνεχιζω να ταξιδευω
χωρις να το ξερω,χωρις να το νιωθω...

                                                              16/05/1993

Σε στιγμες αρρωστιας(4-ξανα και ξανα)

Κατω απ το φως των κεριων
...κι αυτος ο ηχος του μοιρολογιου
ωωω...μ ενα αφιλτρο τσιγαρο κολημενο στα χειλη...

Προσπαθησα να γινω ολα οσα δεν γνωριζα
με τον φοβο και τον πονο να σκεπαζουν την καρδια μου
ολη αυτη η προκαταληψη
κι ολα οσα με διδαξαν σ ολη μου την ζωη
για θεους και φαντασματα
δαιμονες και περιπλανωμενες χαμενες ψυχες
Προσπαθω να τα μεθυσω στην κουπα του κρασιου μου
μαζι με την ζωη μου
Προσπαθω να τα πνιξω στο πιο βαθυ αυλακι του μυαλου μου
να τα σκουπισω μακρια απ την σκεψη μου
Προσπαθω να τα εξαπατησω
και να τα αποπλανησω
να τα αλλαξω ,ισως και να τα σκοτωσω
εχω ελπιδες?
Με τον πυρετο της μαχης να με καιει
ειμαι κουρασμενος κι αρρωστος συνεχως
και καθως προσπαθω να βρω καποια διεξοδο
σπαω το κεφαλι μου πανω στο πουθενα

...κι ομως προσπαθω...για παντα!

                                                               01/05/1993

Σε στιγμες αρρωστιας (3-κληρονομικοτητα)

Ομως μεσα στα ματια ενος απομακρου
αλλα μ ανθρωπινη φωνη οντος
θα υπαρχει παντα ενα κομματι απ τα δικα μου ματια
Κι οπως εγω κουβαλουσα τα μυριαδες ιχνη
απο μορφες των αιωνων που περασαν
ετσι κι αυτο θα συνεχισει...
Με μια μικρη αυξηση
μ ακομα ενα καινουριο κομματι
και καθως οι αιωνες περνουν
καθε γενια σηκωνει ενα κομματι παραπανω
καθε γενια κουβαλα κι ενα σημαδι απο καθε μια προηγουμενη
ολων μαζι και καθε μια ξεχωριστα
και ολα μαζι ενωνονται
απ την εποχη των σπηλαιων και των παγετωνων
μεχρι τον ηλεκτρισμο και την ατομικη βομβα
το χθες μεσα στο σημερα υπαρχει
εξελισεται μα εχει και την παλια του υφη
συνεχιζεται μεσα μας
προχωρα και επαυξανεται
συνεχεια μεγαλωνει,βαραινει
μεχρι να ερθει η στιγμη που γινεται αφορητο
μας κουραζει μας ποναει
κι αν και μας τρεφει με την δυναμη του απειρου
πολλες φορες δεν τα καταφερνουμε
το ξεφωρτονομαστε μονο σταματωντας την αναπαραγωγη
την γενια μας ,την εξελιξη και την ζωη μας...

                                                                       16/04/1993