Σε στιγμες αρρωστιας(2-ενδιαμεσο)

Η γνωση με κανει ξεχωριστο
κι ομως δυστυχισμενο
Βουλιαζω μες την κληρονομια της αρρωστιας μου
προσπαθω ν αντισταθω
μα σαν με βρισκει ισχνο κι αδυναμο
με σπρωχνει πιο βαθια απο πριν καθε φορα
Μονο στιγμες αναλαμπης
που ανηκουν στο παιχνιδι κι αυτες
Πεφτω με παθος στα ιδια πρωτογονα λαθη
αθελα μου....
καθως αναπνεω πιο βαρια
στην αντισταση μου
καθως κουραζομαι
Ο χρονος περναει παρασυροντας με
τραβωντας πατωντας και λιωνοντας με
σ ενα αυριο χωρις νοημα
χωρις τελος

                                                          16/04/1993