Ειναι φορες που ο κοσμος με πληγωνει
δεν θελω να ζω μα ουτε και να πεθανω
το σωμα μου με βασανιζει
και το μυαλο μου βουλιαζει στο σκοταδι
Ειναι φορες που ζητω ν'αυτοκτονησω
δεν θελω ουτε αντρας να ειμαι ουτε γυναικα
σφιγγω τα δοντια μου ορθιος να κρατηθω
....κι αυτα σαπιζουν!
Ποσες φορες που βριζω την γεννηση μου
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΓΥΡΕΥΩ Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
τιποτα που να μ'αρεσει δεν κραταει
και το μονο που με την ζωη με δενει
ειναι το μισος για τον εαυτο μου
να τον βλεπω να φθειρετε στην αιωνιοτητα
Ομως στ'αληθεια δεν ξερω αν αυτο ζηταω.
Ειναι φορες που νιωθω ευτυχισμενος
μα ειναι λιγες μες την δυστυχια
στιγμες που δεν διαρκουν
που φευγουν και μ αφηνουν
ξανα στην ιδια απελπισια
Ειναι φορες που θελω να ξερασω
μηπως και την καταρα αποβαλλω
θελω να ξαπλωσω στην μεση του δρομου
και ν αφεθω να λιωσω
...να τελειωσω!
Μα υπαρχει κατι ζωντανο να με κραταει
ειναι που αγαπαω να μισω τον εαυτο μου
χαιρομαι να τον βλεπω να ποναει
και ειναι ισως μονο αυτο
που στην ζωη ακομα με κραταει!
09/02/1997 |
|
|
|
