Κορμια λουσμενα στον ιδρωτα
παραδομενα στον πυρετο
κατω απ του ηλιου τα καυτα χνωτα
σφιχτα δεμενα με τον θανατο
Ψαχνοντας να βρουν την ευτυχια
βρισκουν μοναχα την ηδονη
κι ανακαλυπτουν τι δυστυχια
κρυβεται μεσα στην ζωη
Τους λειπει κατι που ποτε δεν βρισκουν
ποτε δεν φτανουν την απολυτη νικη
μονοι τις σαρκες τους να ξεσκιζουν
ειναι αιωνια αυτη η καταδικη:
"Μες απ τις σαρκες τους να σαπιζουν
και ηρεμια ποτε να μην βρισκουν"
Κορμια λιωμενα απ τον πονο
καθως το παθος τα διασχιζει
και η ψυχη υπαρχει μονο
κατι καινουριο για να αρχιζει
Οταν ο ηλιος σβηνει
και τα λογια στεκονται βουβα
απελπισμενα ορμουν τα κτηνη
αληθειες βγαζουν στα σκοτεινα
...και απωθημενα-βαθια κρυμενα
φοβοι και ποθοι και τραυματα παιδικα
ΕΞΑΓΝΙΖΟΝΤΑΙ
Μες το αιμα και τον ιδρωτα τους ποτιζονται
και πριν να ερθει η αυγη
ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ
11-06-1992 |
|
|
|
