Της μοιρας μου παιχνιδι θαρρω πως ειναι
την ιδια σκηνη να ξαναζω σε αλλο χρονο
παντα το ιδιο λαθος να πετυχαινω
με αλλα προσωπα ,μα τον ιδιο πονο
Τα σχεδια μου ν'αποτυχαινουν
κι ολο να μπλεκομαι την υστατη ωρα
σε συναισθηματα που μ εξουσιαζουν
και να ξεκαθαρισω αδυνατω,τοτε και τωρα!
Υστερα ανοιγει παλι ο δρομος
ντυμενος μ αγκαθια και αλυσιδες
κρυμμενα πισω απ την συνηθεια
και η ωρα γρηγορα να πλησιαζει
που πρεπει να αποφασισω
αν πισω μεινω η αν ξεκινησω
Εκει που νομιζα οτι ειχα τελειωσει
κι οριστικα ειχα παρει αλλο δρομο
-κι οπου με βγαλει-εκει γυρισα παλι
και ξαναδεθηκα στην σιγουρια τους
Εκει που πιστευα
πως τους δεσμους τελειωτικα ειχα σπασει
να που ξανακολησαν και εγιναν παθος
και διλημμα μου βαλαν στην καρδια
Ειναι αρκετα ενας ερωτας και ενα κλαμα
να με κρατησουν απ τα ονειρα μακρια?
Θελω να ζησω για μενα η γι'αυτους?
Να συνεχισω να πετω η να πεσω?
28-05-1997 |
|
|
|
