Ειναι μια απ' "αυτες" τις μερες
που φοραω με ευλαβεια τα μαυρα μου ρουχα
και τα συναισθηματα μου ειναι μαυρα κι αυτα
Ειναι μια "τετοια"μερα
απ αυτες που αρνιεμαι τον κοσμο
η ανασα μου ασθμαινει
-να κρατηθω ζωντανος,να επιζησω!
Η γη μου μοιαζει φυλακη
κι ερχονται κατι βραδια
ο ερωτας χωρις ψυχη
και η ζωη μου αδεια
Ειναι μια απ' "αυτες" τις μερες
που δεν με χωραει ο τοπος
που η αληθειες μοιαζουν ψεμμα
...που με πνιγει
Ειναι μια "τετοια " μερα
που θα φορεσω με απαθεια
τα μαυρα αγαπημενα μου ρουχα
σαν τα μαυρα σκοτεινα εσωψυχα μου
και μην αντεχωντας να παιζω πια το παιχνιδι
Θα αφεθω,θα παραδοθω
Στο σκοταδι!
20/04/1997 |
|
|
|
