Ειμαστε ζητιανοι της ηδονης
προξενοι μιας ντροπης που καταστρεφει τον ποθο
Ειμαστε λιλιπουτειοι εραστες των ονειρων μας
κληρονομοι μιας ανυποφορης πληγης
φονιαδες του αληθινου ερωτα
κλεισμενοι ασφυκτικα στο κελι του πονου μας
Εγωιστες
του εαυτου μας φιλοι
του εαυτου μας εραστες
του εαυτου μας αποπλανητες
Με μια παλια καταρα αφορισμενοι
Στην μοιρα αραχνη αθελα πιασμενοι
Ειμαστε αγρια ζωα σ ενα κλουβι φυλακισμενα
πειναμε-τρωμε,δουλευουμε-κοιμομαστε
καμια φορα γελαμε απεγνωσμενα
κανουμε τουμπες,απελπισμενα υποκρινομαστε
οταν ελευθερα βρεθουμε
τρομαγμενα στριμωχνομαστε
αλλοτε ασχημα αντιδρουμε
ιδρωνουμε και κλαιμε καθως γυρναμε στο κλουβι
ειμαστε ανετοι εκει μεσα δεν φοβομαστε
Ειμαστε αφεντες,αρχηγοι και δεν κρυβομαστε
Οχι πιο πολυ!
Ειμαστε δεσμιοι των παθων μας
και κληρονομοι των λαθων μας
ανεραστοι ,ανοητοι,ψυχροι
ειμαστε ολοι μας ακινητα βουβοι
Εγωιστες
του εαυτου μας φιλοι
του εαυτου μας εραστες
του εαυτου μας αποπλανητες
Με μια παναρχαιη καταρα καταδικασμενοι
αιωνιοι υποκριτες!
10/07/1993 |
|
|
|
