Περασα μεσα απο ενα κενο χρονου
Γονατισα στην ιδεα της παρακμης
Συρθηκα πισω απ'την σκια του εαυτου μου
Αναζητησα με παθος το χυδαιο παρελθον
Ξαναβρηκα τον χρονο
Ενιωσα την στιγμη
και ξαφνου,σκεφτηκα...
οτι αυτο γινοταν καθε φορα
Παντα βουταγα μες'τον ωκεανο της θλιψης μου
καθε φορα και πιο βαθια
καθε φορα και πιο πολυ
μεχρι που μου τελειωνε το οξυγονο
κι αναγκαστικα επεστρεφα στην επιφανεια
Την επομενη φορα θα παω πιο βαθια
ομως και παλι ειμαι σιγουρος
πως δεν θα βρω τον πατο!
08/02/1996 |
|
|
|
