Προσπαθεια

Προσπαθησα να γελασω και καποιοι ειπαν
-πως μπορεις να γελας οταν ολοι γυρω σου ειναι σκυθρωποι?
Προσπαθησα να χαρω και καποιοι ειπαν
-ποιος εισαι εσυ που χαιρεσαι οταν ολοι λυπουνται?
Προσπαθησα να ερωτευτω κι ολοι με κοιταξαν περιεργα
και σχολιαζαν στα κρυφα
(ποιος ειναι αυτος που μας αντιστεκεται,
μας την σπαει ,μαςε φθειρει,μας πονα?)
Τοτε αναρωτηθηκα...ποιος ειμαι εγω
που θα κανω οτι κανεις αλλος δεν τολμα?
Τοτε θελησα να κλαψω και ολοι γυρω μου
αρχισαν να γελανε κοροιδευτικα...

Προσπαθησα να ζησω ελευθερος και καποιοι ειπαν
-τον αλητη,ενα σκουληκι αναρχικος ειναι
πως ανεπνεε διπλα μας και δεν το ξεραμε?
Προσπαθησα να πω την αληθεια και ολοι
μου γυρισαν την πλατη και μ αφησαν μονο
Προσπαθησα να φυγω,και καποιοι ειπαν
-Γιατι φευγεις οταν ολοι μενουν?
οταν ολα οσα αγαπας και μισεις ειναι εδω...!
κι αναρωτηθηκα...-
ποιος ειμαι εγω που θα φυγω και θα τ αφησω ολα πισω αβοηθητα
ετσι εμεινα...

Τοτε θελησα να κρυφτω
και ολοι ειπαν
-μα τι φοβασαι?ελα μαζι μας!!!
Και ανοιξαν διαπλατα την αγκαλια τους να με δεχτουν
σφραγιζοντας με με τα γυαλιστερα κρυμενα νυχια τους
Και ανοιξαν διαπλατα το στομα τους
δειχνοντας μου τα κοφτερα τους δοντια!

                                                                              17/09/1992

Περιγραφη

Παρακολουθωντας τον κοσμο μου
Τοσο κλειστος! Τοσο λιγος!
Η βροχη ετοιμαζεται...
τοσο αλλοκοτος,τοσο ανισοπεδα αναποδος!
Νιωθω παραξενα-Τοσο μικρος!
Βρονταει γυρω μου μα δεν ταραζομαι
Ξερω πολλα μα τοσο αδιαφορα λιγα
Ετοιμαζομαι,κατι κενταει συναισθηματα
Το σκυλι γαβγιζει
Αναβω ενα τσιγαρο-απολαυση
θορυβοι γεννιουνται και πεθαινουν
ηχοι που ερχονται και φευγουν
ο αερας φυσαει υγρος,δροσερος
οι σκεψεις ερχονται ομαλα,χωρις βια
Κοκκινο!
πινω μια γουλια χλιαρου καφε
σε σκεφτομαι σε θελω-αναγκη
οτι χρειαζομαι ειναι αυτοπεποιθηση
τιποτε αλλο!
Αραγε τι εχει απομεινει για να περιμενω?
μονο απολαυση-η βροχη-ηδονη
ευχαριστηση ευτυχια θανατος
ελευθερια,και ξανα καταπιεση
φοβος,ενστικτο...Γιατι? Τι ψαχνω?

                                                                25/07/1992

Λογια

Τι να ναι αραγε αυτο που αλαζει

καθως ο ανεμος σηκωνει σκονη

Κι εγω δεν ειμαι τιποτε περισοτερο

η λιγοτερο απ την ιδια σκονη

Εγω ειμαι ιδιος μ αυτα που μισουσα και πολεμουσα

και απεφευγα τοσον καιρο

Φτιαγμενος απο δυο ειδη ανθρωπινης οντοτητας!!

Εισαι ενα φως μακρινο 

που αιωρειται γλιστρωντας στην αιωνιοτητα!!

                                                                                   31/07/1992

Ποναω
για μια αγαπη που δεν εζησε ποτε
Εκλαψα
για εναν κοσμο που αδιαφορουσε
για μια ζωη που δεν με ικανοποιουσε
για ανθρωπους που δεν καταλαβαν...
Κουραστηκα να προσπαθω ν αλλαξω τον κοσμο
Ετσι αποφασισα ν αλλαξω τον εαυτο μου!

                                                                                26/07/1992

Το ταξιδι

Φορεσα τα φονικα μου ρουχα
το στομαχι να κρεμεται περα απ την ζωνη
καθισα κι εγραψα σε μια σελιδα
ποια ειναι η αιτια που με πληγωνει

Το ταξιδι αρχισε
η οαση χανεται μπρος στα ματια του οδοιπορου
Το πλοιο ξεκινα
το νερο στερευει καθως σκυβει ο παραξενος ταξιδιωτης

Εσφιξα σε κομπους την καρδια μου
την σκεψη μου προσπαθησα ν αλυσοδεσω
με χειροπεδες βασταω ορθια τα ονειρα μου
με κοπο συγκρατιεμαι να μην πεσω

Το ταξιδι αρχισε
γυπες πετουν πανω απ τα πτωματα μας
Το τρενο ξεκινα
περνωντας μες απ το τουνελ της ισοπεδωσης

Φορεσα την καλη μου μνημη
την πονεμενη σκεψη αφησα πισω
παραπατωντας φτιαχνω ονομα, χτιζω φημη
επιτελους,σερνομαι μοναχα για να ζησω

Το ταξιδι αρχισε και δεν χωραει αλλος
θελει κουραγιο να τρεχεις πισω απ τον ηλιο

Το ταξιδι δεν ηταν τιποτε περισοτερο απο τους σταθμους!

Τα ποδια μου καταρεουν μες την συγχυση
δεν αντεχω πια!
Το ταξιδι τελειωσε!

                                                                               28/11/1994

Πριν το ταξιδι

Πισω μου ενα παρελθον χυδαιο και σκληρο
μπρος μου ενα μελλον φωτεινο φωναζει,Ελα
Τα παραταω ολα,τρεχω να βρεθω
στου αγνωστου οριζοντα την τρελλα

πανω στο τρενο μιας αγνωστης φυγης
μ ενα σακιδιο στον ωμο
τα ονειρα μιας αλλης εποχης
ζω τωρα σ αληθινο δρομο

Μεσα στην ιδιοτροπη μου τρελλα
αποηχοι απ το παρελθον που τρεχουν
τ αστραφτερο μου μελλον λαμπει,Ελα
στη μεση του παροντος πιασμενο μ εχουν

Μια μοιραια κινηση,ενα σπασμενο γεια σου
ενα τελευταια εμποδιο,κι ολα θα ειναι δικα σου

Στην ξεχασμενη θυμηση
στον πεθαμενο ερωτα
στην αγνοια του εαυτου
αν το μπορεις γελα
αν το μπορεις ,Ελα!

στην απογοητευση...

Πισω μου φιγουρες μαυρες,αηδια ,ξεπεσμος του παρελθοντος
απομακρυνονται αφηνοντας κραυγες πονου,
που σβηνουν κυνηγωντας με
Κι εμπρος μου -ω θαυμα-το μελλον πιο ανοιχτο πιο φωτεινο περιμενει
κι εγω ξεμενω στο παρον καθως αυτο φωναζει,Ελα!
πιο γρηγορα να φτασω
Πρωτη φορα που αναζητω,πρωτη φορα που ψαχνω
πρωτη φορα που ελπιζω,γρηγορα να σβησουν οι κραυγες
να χαθουν οι σκιες,πιο γρηγορα η ανοιξη να ερθει
να τ αγγιξω,να τ αγκαλιασω να το σφιξω
να το ερωτευτω,να το κατακτησω ...και να το σκοτωσω!

                                                                                         17/11/1994

Θορυβος

Καθε πολη ενταση-βιαστικη σχιζοφρενεια
στο δρομο ολα γρηγορα ολα ορθια
καμια κατανοηση-κανενα ελεος
Καθε κτιριο -καμια συζητηση
Πολεμος στην λεωφορο
αχ αυτοι οι δυσνοητοι ηχοι
ποτε δεν τελειωνουν-ποτε δεν σταματουν
Δεν υπαρχουν ομορφοι ανθρωποι
μοναχα εξυπνα γυαλιστερα μεταλα
ευσχημα καλοφτιαγμενα κτιρια
Τσιμεντα-πισσα...
πισω στους δρομους
δεν υπαρχει ερωτας στην πολη
μοναχα νυχτα που κρυβει την ασχημια
νυχτα που προκαλει την αμαρτια
κι εκατομυρια τοιχοι που την κρυβουν
Ποιος ειν ωραιος μεσ το καβουκι του?

Καθε πολη -κινηση,παρανοικη βιασυνη
Αιχμαλωσια
φωτα που σβηνουν συνειδησεις
αποτελειωμενες μνημες στην ασφαλτο
κατακρεουργημενη φαντασια
μενει  νεκρη στην ακινησια-χειραφατημενη
Δεν υπαρχουν ελευθεροι ανθρωποι
Αργεις να το καταλαβεις η δεν σε νοιαζει
υπαρχουν μονο κρεατα κατευθυνομενα
Μας ελκει το φως και η χλιδη
που ποτε δεν αγγιζουμε
μας τραβαει η σιωπη μες την θαλασσα του θορυβου
μας πληγωνει η ανυπαρξια των σχεσεων
κανεις δεν σου λεει καλημερα στον δρομο
μας καιει ενας φοβος για τους ομοιους μας
Ισως να μην υπαρχουν ανθρωποι στην πολη

                                                                            24/11/1994

Μονολογος

Μ αρεσει αυτη η θεση
γιατι κανεις δεν μπορει να με καρφωσει πισωπλατα
Μ αρεσει αυτος ο ηχος
γιατι ειναι μικρος ψευτικος κι ευαλωτος
Μ αρεσει να εχεις μακρια μαλλια
για να μπορεις να κρυβεσαι πισω τους
Μ αρεσει αυτη η πολη
γιατι δεν μενω για πολυ κοντα της
Μ αρεσει αυτο το ψεμμα
γιατι μοιαζει τοσο αληθινο
Μ αρεσει αυτη η ζωη
γιατι πεθαινει!!

                                                 26/11/1994

..................

Σε κοιτω καμια φορα κι αναρωτιεμαι
πως μπορω στην συμφορα μου να σ αρνιεμαι?
Υστατη υπαρξη εσυ
ζωη και θανατος μαζι
με δελεαζεις...μα με κουραζεις!

Αντιθετη οψη μου εσυ
μισος και αγαπη μου μαζι
μ ακουμπας..

ΜΑ ΔΕΝ Μ ΑΓΑΠΑΣ

Σ αναζητω,μες την ψυχη μου ονειρα σπερνεις
σε ξεγελω,μα την ζωη μου την παρασερνεις
σ εναν παραξενο θυμο
τοσο γελοιο τοσο γλυκο
σ ανασαινω

Ποσο μου λειπεις- τοσο μακρια
ασχημη επαφη που με πονα
δεν σε χορταινω...
Μηπως σ αγαπω?
Μηπως μ αγαπας?

ΜΑ ΔΕΝ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ....!!??

                                                                   03/11/1994

Τοσο εξυπνα κουτος

Να μαι αρχιζω ξανα
μια αλλοκοτη κρυφη απειλη
μυστηριοι φοβοι ανοιγουν πανια
σαλπαρουν σε μια θαλασσα μακρινη

Πανομοιοτυπες μερες προσπερνουν
τις διασχιζουμε -εμεις και αυτοι
ξεχασμενα ειδωλα,παλια μυστικα
αναρχοι θεοι-ολα μενουν κρυφα

Δουλεμποροι ειμαστε εργατες σκυλια
μ ατσαλενια συνειδηση που καρφωνει καρφια
μες την καρδια μας

Να μαι τελειωνω ξανα
ενος τσιγαρου σερτικου η καφτρα
τοσο πολυτιμη...
Των ονειρων καταλυτης
να μαι ξανα γινομαι αλητης
τοσο αδιαφορος...

Κρεμομαι απο μια αλυσιδα
ο οριζοντας γυρω μου ειναι μουντος
πως γινεται να πεφτω στην παγιδα
μιας κι ειμαι τοσο εξυπνα κουτος???

                                                      17/10/1994

ΚΑΤΙ ΠΑΛΙΑ ΜΙΚΡΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ

ΙΟΥΝΙΟΣ 1993

Αν ηξερα τι θελω...
...τοτε σιγουρα θα το αποκτουσα!!

ΙΟΥΛΙΟΣ 1993

Τι αλλο να υπαρχει περα απο την πιστη στην απιστια
και την αρχη της αναρχιας?
Πισω απο εναν ανεραστο ερωτευμενο
και μια νεκρη ζωη?
...Ισως κατι αλλο!!

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1993

Ειμαι ο ενσαρκωτης της παραδοσης
Περιμενω την ανατολη του σκοταδιου
Ευχαριστω που με ακουτε μα μην με πιστευετε
Γιατι το μονο που μπορω να σας δωσω ειναι θλιψη
Σας μιλαω με την αληθεια της εμπνευσμενης εκφρασης!

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1993

Η θλιψη ειναι τ αλλοθι μου
απελπισια η ζωη μου
Βυθιζομαι στην σκοτεινη αιθουσα της απογνωσης
Η πικρα το αλλοθι μου
Απελπισια ολη μου η ζωη
ψαχνω να χασω το προσωπειο της ανωφελης υποκρισιας

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1994

Η πικρα που με λιωνει
η απελπισια που με σκοτωνει
μ ενα ενστικτωδες μισος
σπεγνωσμενα μου σκιζουν το περιβλημα της σκεψης
και την απογυμνωνουν
κανοντας την να δειχνει τρομοκρατημενη
κι απιστευτα φρικαλεα
Απεγνωσμενα αναζητα την φυγη!

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1994

Αποδιωχνω το παρελθον μου μπροστα στον φοβο του μελλοντος
και τα γκρεμισμενα ονειρα ,τα σαν δεντρα ριγμενα στο σκληρο εδαφος
τα αποτελειωνουν μηχανικα υλοκοποι-καταστροφεις ονειρου και ζωης
και τα ρημαγμενα μου ερειπια διασκορπιζονται
στον καθε ενα που τα θεωρει πολυτιμα
Για μια στιγμη!

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1994

Σε καπνους κι αναθυμιασεις
πρεπει πρωτα να περασεις
για να βρεις του ερωτα σου την πηγη
Μεσ απο σκοτεινα φωτα
το κορμι απλωσε -ρωτα
ποιος ειν ο μονος δρομος για φυγη
Με τελειωνουν,με αποδιωχνουν
την ευτυχια δεν θα βρω ποτε
Μ αποστομωνουν και με σκοτωνουν
Ικανοποιηση δεν θα βρω ποτε!

ΜΑΡΤΙΟΣ 1995

Να σε σφιξω τωρα στην ακανθινη αγκαλια μου
να σε λιωσω γεμιζοντας σε με γρατσουνιεςκι ερωτηματικα
για το ειδος της αγαπης που πληγωνει
...σαν τριανταφυλλο!!

Μετανοια

Μια αλλοκοτη μελαγχολια με λιωνει
τιθασευει τον νου που ζαλιζεται
μια ιστορια που τελειωνει
ομως κρυφα διαιωνιζεται

Δεν περιμενα πως θα χα το κουραγιο
νομιζα πως στερεψα απο αισθηματα
την ζωη μου ενιωθα σαν ναυαγιο
που κλυδωνιζεται στα κυματα

Μα μες απ την λογικη που με τρελαινει
κι δεν μ αφηνει να ησυχασω
οταν ο ερωτας νομιζω πως πεθαινει
τοτε ειναι που δεν μπορω να τον ξεχασω

Ειναι που θελω να γυρισω πισω
τις ωρες,τα λεπτα και τις κινησεις
ξανα ποτε να μην σ αφησω
κι ολα τα λαθη μου να συγχωρησεις

Παντοτε ειν αργα οταν καταλαβαινω
πως καπου αφησα τον ελεγχο να μου ξεφυγει
παντα στο τελος το μαθαινω
κι μια συγγνωμη μου,ειναι πολυ λιγη

Οταν μπλεκει η λογικη με το συναισθημα
ολα μπερδευονται,γινονται ανω-κατω
διαλυομαι κι εχω αυτο το ασχημο προαισθημα
πως θα πεσω ακομα παρακατω

...και συνεχως παρακαλαω και αναρωτιεμαι:
Γιατι να μην ειμαι κι εγω ιδιος μ ολους τους αλλους?!!!

                                                                                       21/04/1997

Ξανα

Οταν αυτη η κουραση του εθισμου τελειωσει
κι νιωσω σιγουρα πιο δυνατος
Ξαναγυρνωντας στην αγαπη που'χω νιωσει
 της νιοτης μου οταν ηταν ο καιρος
 Τοτε ξανα στον κοσμο θα γυρισω
στην αγκαλια του να ξαναχωθω
την δυσοσμια του να την ξαναμυρισω
ωσπου απ την μποχα ξανασιχαθω
 Για λιγο σαν αλαξουνε οι ρολοι
τα ασχημα γινουν ομορφα ξανα
θα μου φανουνε κοντινοι οι πολοι
τοτε ισως επιστρεψω στα παλια
 Σαν σ ονειρο ξανα να ταξιδεψω
να μεθυσω και να ερωτευτω
μεχρι τα ορια μου-οσο αντεξω
μεχρι ξανα ν'απογοητευτω
 Οσο κρατησει τ ονειρο εχω ελπιδα
 οσο ανασαινω τοσο προσπαθω
 και ξαναχτιζω αλλη μια ασπιδα
απ την αηδια να προστατευτω
 Ξερω πως οπου ναναι θα αλλαξω
το αιμα μου θ αρχισει να κυλα
ν'αντισταθω να τρεξω και να ψαξω
τι κρυβεται ακομα πιο ψηλα
 Κι αν τυχει πισω να ξαναπεσω
εκει που ειναι σιγουρα-μα κενα
 ξανα τα ονειρα μου να μην τα δεσω
μπορουνε να πετουν παντοτινα!

                                              20/06/1998

ο χρονος ...και το κενο του(2 σε 1)

Ο χρονος κυλαει διχασμενος και δειλος
 εγω εγκλωβιζομαι στο γαλαζιο βυθο σου
 Ταξιδευω στην θαλασσα που με κανει να ξεχνω
 το οτι υπαρχω και γιατι...
 Βουλιαζω στα ανθη του κορμιου σου
 ξεχνιεμαι και θυμαμαι
 να επιστρεψω πισω ,στην νιοτη ειναι ακατορθωτο
 Ο χρονος με διαλυει,κουραζει τα ματια μου
 η αναγκη να ζησω πικραινει τον νου
 ερωτηση αβασταχτη που καιει τα σωθικα :
 Τι ειναι η ζωη και που θα την βρω;
 Αν ταξιδεψω μες το μπλε των ματιων σου που μου υποσχεται το απολυτο κενο....
...Θα λυτρωθω;

                                                                                         06/06/1997
 *******************************************************

 Ενα κενο χρονου μου αδειαζει το μυαλο
ενα νεκρο διαστημα μου δινει το δικαιωμα ...να εμπνευστω!
 Ωδη στον πονο ισως θα επρεπε να γραψω
γιατι ειναι αυτος που στην ληθη με γυρνα
στα ονειρα της ευτυχιας με σκορπα
 Ενα κενο χρονου μου δινει το δικαιωμα ξανα
 να ριχτω στα πηγαδια του ακατανοητα ομορφου κοσμου της εμπνευσης!

                                                                                        13/01/1998

27 χρονια μετα την ζωη
και καθε μερα
ειναι σαν μια μερα πριν τον θανατο
καθε στιγμη
ειναι σαν την στιγμη πριν πεθανω
η ετσι θα επρεπε να ειναι?