Ο χρονος κυλαει διχασμενος και δειλος
εγω εγκλωβιζομαι στο γαλαζιο βυθο σου
Ταξιδευω στην θαλασσα που με κανει να ξεχνω
το οτι υπαρχω και γιατι...
Βουλιαζω στα ανθη του κορμιου σου
ξεχνιεμαι και θυμαμαι
να επιστρεψω πισω ,στην νιοτη ειναι ακατορθωτο
Ο χρονος με διαλυει,κουραζει τα ματια μου
η αναγκη να ζησω πικραινει τον νου
ερωτηση αβασταχτη που καιει τα σωθικα :
Τι ειναι η ζωη και που θα την βρω;
Αν ταξιδεψω μες το μπλε των ματιων σου που μου υποσχεται το απολυτο κενο....
...Θα λυτρωθω;
06/06/1997
*******************************************************
Ενα κενο χρονου μου αδειαζει το μυαλο
ενα νεκρο διαστημα μου δινει το δικαιωμα ...να εμπνευστω!
Ωδη στον πονο ισως θα επρεπε να γραψω
γιατι ειναι αυτος που στην ληθη με γυρνα
στα ονειρα της ευτυχιας με σκορπα
Ενα κενο χρονου μου δινει το δικαιωμα ξανα
να ριχτω στα πηγαδια του ακατανοητα ομορφου κοσμου της εμπνευσης!
13/01/1998
27 χρονια μετα την ζωη
και καθε μερα
ειναι σαν μια μερα πριν τον θανατο
καθε στιγμη
ειναι σαν την στιγμη πριν πεθανω
η ετσι θα επρεπε να ειναι?
